...bo jeszcze czasem tam wracam...

     Obudził ją delikatny podmuch wiatru, który przywiał na jej policzek płatek róży. Jego delikatny zapach, pozwolił przez chwile zapomnieć o koszmarach, które dręczyły ją całą noc.  Czy dziś będzie miała siłę, aby przekroczyć bramę... Wstała i bez namysłu ruszyła przed siebie, wpatrzona jedynie w śnieżnobiałego jednorożca. Przekraczając próg, obudziła w sobie siłę, której tak się bała. Magia, której nigdy nie potrafiła opanować, przez którą wszyscy uważali ją za przeklętą. To przez nią twierdza jest teraz ruiną. Przez nią i przez jej miłość do przeklętego jednorożca nocy... Jej lud wierzący tylko  w naukę i siłę, nie dopuszczający do swych umysłów czegoś takiego jak świat cieni. A jednak ona jedna urodzona w blasku spadającej gwiazdy posiadła moce, o których nikomu się nawet nie śniło.  Potrafiła obudzić siły z pradawnych lat. Odnaleźć smoki i ukrywające się wśród ludzi jednorogie dusze. Nie wiedziała tylko, czy chce obrócić ten idealnie ułożony świat do góry nogami. Wszystko co stworzyli Ci ludzie okazało by się niczym. A jednak, znowu tam weszła... Bo świat musi poznać prawdę, bo jeśli Cień nadejdzie, ludzie nie będą na to przygotowani, a Asphodel już im nie pomoże.